اعتراف

وقتی کنار آدمی که از خودت بدتره باشی، به نظر دیگران بهتر از چیزی که هستی میای. وقتی کنار آدمی که از خودت بهتره باشی، به نظر دیگران بدتر از چیزی که هستی میای. توی حالت اول یه چیز مجازی رو به دست میاری: نظر دیگران و توی حالت دوم یه چیز حقیقی رو: داشتن یه همراه بهتر

--------------------------------------------------------------------------------

پ ن1: الان مزیت دومو ترجیح می دم و یه ذره برام باور اینکه کسی مزیت اولو به دومی ترجیح بده سخت بود وقتی از بعضیا می شنیدم دوست دارن همسر آینده شون جوری باشه که همه بگن عروس از دوماد سره!

ولی خب یه ذره که رجوع کردم به درون خودم دیدم تا چند سال پیش همیشه تو دوستیام دنبال حالتی بودم که من اون آدم بهتر باشم... حتی یادمه دبیرستان که بودم و کم کم شروع کردم به مثلا دوست شدن با آدمایی که به نظرم بهتر بودن، هدف اصلیم یه جورایی همون بهتر دیده شدن بود ولی این دفعه به یه وسیله ی دیگه...البته اصلا قصد توهین به کسایی که می خوان بهتر دیده بشن (نه اینکه واقعا بهتر بشن!) رو ندارم ولی الان که فکرشو می کنم انصافا ازین نظر  آدم مزخرفی بودم توی اون دوران!

پ ن2:البته حالت سومی ام هست که بهتر و بدتری وجود نداشته باشه...نمی دونم...شاید بعدا که بزرگ شدم نظرم تغییر کنه و به این نتیجه برسم که آدم باید با یکی مث خودش بپره!

/ 3 نظر / 9 بازدید
neda

بزرگتر که بشی میبینی که آدم باید همه جور دوستی تو زندگیش داشته باشه... برای کسب تجربه خوبه من همیشهه دنبال ادمایی بودم که فک میکردم خیلی عالین و سعی میکردم باهاشون دوست بشم البته یه چیزیم هست در مورد من اینه که همه رو خوب میدیدم (میبینم) و توی همه نکات خیلی خوبی میتونستم پیدا کنم (نمیدونم چطور واسه خودم نمیتونم این نکاتو پیدا کنم؟!! شایدم ندارم :دی) اصولا توی یه دوستی من خیلی به فکر منفعت نبودم چون دوستا بعد از یه مدت به تعادل میرسن به نظرم .... مسخوای بیا با هم الان بحث کنیم... :دی قول میدم آروم حرف بزنم :دی

زهرا

قشنگ بود... تویش فکر نهفته بود... :)

شیوا

یه ذرررره بعیده از تو این طرز فکر.ادما صرفا ظاهری نظر میدن. نه اینکه کی کمالات اخلاقیش سره.از نظر ظاهریم که عروس باید سر باشه /دی