قصه ی سادگی گم شده مون...
نسیم تازه بر فراز کوهستان هنوز می وزد 
نويسندگان
پيوندهای روزانه

هنوز دقیقا نمی دونم به اندازه ی کافی توانایی ندارم، یا به اندازه ی کافی تلاش نمی کنم.

به هر حال در هر دو صورت برای خودم آدم نفرت انگیزی ام که توی هیچ کدوم از چیزایی که باید خوب باشه خوب نیست...

من نفرت انگیزی که روز به روز بیشتر سقوط می کنه و شکست می خوره...

[ ۱۳٩۳/۱/۳٠ ] [ ۸:۳٠ ‎ب.ظ ] [ عطیه ] [ نظرات () ]

امروز سر کلاس یه درسی که دوستش دارم و داشتم خیلی با علاقه گوش می کردم در جواب یکی از سوالای استاد یه جواب غلطو با اعتماد به نفس و صدای بلند اعلام نمودم! بعدش ناگهان چنان حالم گرفته شد ازین که یه بارم که اومدم بگم غلط گفتم و حالا استاد چی فکر می کنه در مورد من و اینا که دلم می خواست همون لحظه کف کلاس سوراخ شه و من بیفتم طبقه ی پایینی بلکه با بیشترین سرعت ممکن از توی کلاس محو بشم!

دیگه اگه بمیرمم سر کلاس به سوالای استادا جواب نمی دم!

الان اعتماد به نفسم در حد سقوط از آبشار نیاگارا سقوط کرده! دیگه ام کاریش نمی شه کرد!

[ ۱۳٩۳/۱/٢٤ ] [ ٦:٤٧ ‎ب.ظ ] [ عطیه ] [ نظرات () ]

کجا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا ا برم؟

[ ۱۳٩۳/۱/٢۳ ] [ ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ ] [ عطیه ] [ نظرات () ]


خوشم میاد از خانواده مون که سرما ام که می خوریم با هم می خوریم! حتی با وجود سیصد چارصد پونصد کیلومتر فاصله! در این حد دل به دل راه داره ها!

------------------------------------------------------------------------------------------

پ ن1:البته از لحاظ علمی ویروس سرماخوردگی چند روز قبل از شروع علائم وارد بدن می شه که اون چند روز قبل در حد متر و سانتی و متر بوده فاصله ها. ولی خب من با علمیش کار ندارم!

پ ن2:اون پست قبل مال قبل از شروع سال جدید بود. الان اگه بخوام در مورد عید امسال ما بنویسم چیزای خیلی بهتری دارم که بنویسم. دیگه شرایط به اون وحشتناکی که اونجا نوشتم ام نبود به خدا!

پ ن3:تجربه ثابت کرده آخرین فاز عملکرد هر ویروس و میکروبی  در بدن بنده همانا فاز طلبکاری ست که پس از اندکی بهتر شدن از عالم و آدم طلبکار می شوم که به هنگام بیماری مواظب بنده نبودند و هیچ کاری برایم نکردند و آب دستم ندادند و ازین دست داستان ها. از تمام اطرافیان ازین بابت معذرت می خواهم و به اطلاع می رسانم که دست خودم نیست و تقصیر عوامل بیماری زا و همچنین عوارض داروهای مصرفی ست که همچین اخلاق مزخرفی پیدا می کنم این دم آخری!

پ ن 4: بی نهایت عاشق این غیرمنتظره بودن هوای این موقع سالم. یهو سرد می شه برف میاد. یهو گرم میشه می پزیم از گرما...کلا اگه اخبار هواشناسی گوش نده آدم هر روز سورپرایز می شه کلی خوش می گذره!

[ ۱۳٩۳/۱/۱٩ ] [ ٩:۱٢ ‎ب.ظ ] [ عطیه ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

ناگزیر از سفرم... بی سر و سامان چون باد...
امکانات وب