قصه ی سادگی گم شده مون...
نسیم تازه بر فراز کوهستان هنوز می وزد 
نويسندگان
پيوندهای روزانه

نمی دانم چه می خواهم بگویم
زبانم در دهانم باز بسته است
در تنگ قفس باز است و افسوس
که بال مرغ آوازم شکسته است
نمی دانم چه می خواهم بگویم
غمی در استخوانم می گدازد
خیال ناشناسی آشنا رنگ
گهی می سوزدم گه می نوازد
پریشان سایه ای آشفته آهنگ
ز مغزم می تراود گیج و گمراه
چو روح خواب گردی مات و مدهوش
که بی سامان به ره افتد شبانگاه
درون سینه ام دردیست خونبار
که همچون گریه می گیرد گلویم
غمی آشفته دردی گریه الود
نمی دانم چه می خواهم بگویم

"هوشنگ ابتهاج"

 

چه کنم بادل تنها...چه کنم با غم دل...چه کنم با این درد...دل من ای دل من...

 

هر دوتا شعر بالایی رو محمد اصفهانی توی آلبوم برکت خونده...دیشب بعد از مدت ها دوباره اتفاقی رفتم سراغش و ...اونی که بیشتر از همه زبان حالم بود رو اینجا نوشتم.

ببخشید ازین همه دلتنگی و دل درد!!!!که اینجا ریخته!!!امیدوارم زودتر یه کم ازین فشار شدید روم کم بشه تا بلکه اینجا هم شاد و شنگول گردد!

 

[ ۱۳۸٧/۱٢/۱٥ ] [ ٧:۳٢ ‎ب.ظ ] [ عطیه ] [ نظرات () ]

چیزی ندارم برای گفتن.جز اینکه بلد نیستم درس بخونم!بلد نیستم یه ساعت یه جا بشینم و فقط درس بخونم.بلد نیستن روزی 5 ساعت درس بخونم.با وجود اینکه خیلی درس خوندن و خصوصا خوندن اون چیزایی رو که دوستشون دارم ,دوست دارم ولی بازم بلد نیستم چه جوری باید درس بخونم!

ولی گویا در شرایطی قرار گرفتم که باید بخونم.چون اگه نخونم یکی از فرصت بزرگ تحصیلیمو از دست می دم.فرصتی که به راحتی به دستش نیاوردم.و حالا هم نمی خوام به راحتی از دستش بدم.فقط نمی دونم باید چی کار کنم.نمی دونم باید چی بخونم.نمی دونم باید چه جوری بخونم.فقط می دونم که باید بخونم!باید یاد بگیرم!باید مسئله حل کنم!ولی نمی دونم چه جوری!

   همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس
                                                 که دراز است ره مقصد و من نو سفرم

همین!!!

[ ۱۳۸٧/۱٢/۱۳ ] [ ٢:٢۳ ‎ب.ظ ] [ عطیه ] [ نظرات () ]

زیبایی حقیقت است و حقیقت زیباییست...

امروز خیلی فکر کردم به اینکه چی بنویسم.اول تصمیم گرفتم یه مسئله ی جالب فیزیک بنویسم.بعد تصمیم گرفتم یکی از شعرای قدیمی خودمو بنویسم.بعد تصمیم گرفتم یه شعر حافظ که ازش خوشم اومده رو بنویسم.بعد فکرکردم خوبه که بیام و هر چی به ذهنم رسید بنویسم.

و هنوزم نفهمیدم که چی بنویسم!!!!

به بزرگی خودتون ببخشید.

ایمان...دین...اعتقاد...

این روزها چه کمرنگ شده اند.

و من روز به روز تشنه تر می شوم.

تشنه ی ایمان ؛ تشنه ی دین....

تازه تو را کشف کرده ام.بینهایت بودنت روز به روز بیشتر برایم رنگ می گیرد.و می فهمم وقتی تو, تو که بینهایتی ,به زبان من,من که یک انسان کو چکم حرف بزنی و به من بگویی که چه کنم چقدر عظیم و درک ناپذیر است.و آن گاه تازه می فهمم لذت خواندن حرف هایت را.

دیگر برایم مهم نیست که دیگران چه می گویند.موقع خواندن زیارت عاشورا جلوی همه ی خانواده و در همسایه می زنم زیر گریه...با تمام وجود...

توی مراسم عزاداری عاشورا اینقدر با صدای بلند گریه می کنم که صدام می گیره...و دیگه در نمی اد.

با تمام وجود خوشحال می شم وقتی موفق می شم برای نماز صبح بیدار بشم...

تازگی احساس می کنم فاصله ی زمانی بین نیازم به تازه شدن؛به یه عالمه گریه کردن و با تو حرف زدن کمتر شده.قبلا هر چند وقت یه بار دلم بدجور می گرفت.ولی حالا این هر چند وقت یه بار ها خیلی بیشتر شدن.

دلتنگی...خستگی...دست از سرم بر نمی دارند.

امید و در عین حال نا امیدی ...

سکوت در عین داشتن هزاران حرف...و حرف زدن در عین نداشتن هیچ چیز برای گفتن...

چرت و پرت نوشتن...

مثل الان...

خدایااااااااااااااااااااااااااااااا.....نجاتم بده......!!!!!!!!!!!!!

نجاااااااااااااات!!!!!!!!!!!!!

خدایااااااااااااااااا!کمک!کمکم کن!

 

[ ۱۳۸٧/۱٢/٩ ] [ ٥:۳٠ ‎ب.ظ ] [ عطیه ] [ نظرات () ]

خداوند بی نهایت است

                     اما

              به قدر نیاز تو فرود می آید

                                به قدر آرزوی تو گسترده می شود

                                                       و به قدر ایمان تو کارگشا

                                                                                          "ملاصدرا"

                                               

[ ۱۳۸٧/۱٢/۱ ] [ ٧:٥٥ ‎ب.ظ ] [ عطیه ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

ناگزیر از سفرم... بی سر و سامان چون باد...
امکانات وب